Zoeken:
Sitemap Favorieten

 

Het kerblad van de Protestantse Gemeente Oppenhuizen/ Uitwellingerga,
 't Tsjerkefinster, komt ca. 1 x per maand uit. Redactieadres: mail

 

Redactie:

Rie Branderhorst, tel. 559356, Greate Súdein 25, 
Esther Smit, tel. 559054 Greate Súdein 43,

Foekje Veldhuis, tel. 559034 De Bou 19,

Gertie de Boer, tel. 550225 Langebaen 2

 

 


 

U kunt uw kopij voor ‘t Tsjerkefinster mailen naar: kerkbladtopentwel@gmail.com LEVER UW KOPIJ OP TIJD IN, ANDERS BLIJFT HET LIGGEN TOT HET VOLGENDE NUMMER! 

Inleveren kopij:
De kopij voor het volgende Tsjerkefinster kunt u inleveren tot de laatste maandag van de maand bij Esther Smit, Greate Sudein 43, of bij Foekje Brouwer,

De Bou 19. Bij voorkeur via e-mail: kerkbladtopentwel@gmail.com


 

Deze maand uit het Tsjerkefinster:

 

MEDITATIE

 

Mens zijn is...
medemens willen zijn
bij en naast de ander
deelgenoot zijn
van vreugde en verdriet
van onzekerheid
van blijdschap en herstel.
Mens zijn is...
vechten met de ander
bidden met de ander
eigen grenzen ervaren
leren spreken
leren zwijgen
samen delen
samen weten:
je hoort bij elkaar.
Mens zijn is...
ogen en oren hebben
om elkaar te ontdekken
iedere dag opnieuw
voeten om naar elkaar toe te gaan
handen om te geven
en te helpen
een hart hebben
om elkaar lief te hebben.
Daarom...
leer spreken
leer zwijgen
verdraag, troost
en accepteer
leer vergeven
het verkeerde
in de ander
en in jezelf.
Dichter onbekend

 

 

In memoriam Neeltje Atsma
Op 27 februari 2018 overleed in haar kamer in Sneek aan de Anna Paulownastraat Neeltje Atsma. Ruim 73 jaar geleden, op 30 juni 1944, kwam zij ter wereld, als 5e kind, 3e dochter, in het gezin van Lammert en Gerritsje Atsma-Lautenbach, dat 11 kinderen zou tellen. Neeltje groeide op als een kordaat famke, die wist wat ze wilde en zich niet de kaas van het brood liet eten.
Ze was een mooi meisje en ze had over belangstelling niet te klagen. Neeltje was niet het type meisje dat haar broers nodig had om haar te beschermen, daar was ze zelf prima toe in staat!
Neeltje ging naar de huishoudschool en later ook aan het werk; ze had een baantje in de huishouding in de omgeving van Haarlem. Neeltje zong graag en veel, er werd toch wel veel gezongen in het gezin Atsma. Ze zat ook op de zang en ze zong heel goed. In de muziek kon ze veel kwijt, thuis zat ze veel op haar kamer plaatjes te draaien, ze hield van moderne muziek, niet altijd tot heits tevredenheid, die het al gauw te luid vond. Maar bij het opha-len van herinneringen kwam er allerlei mu-ziek naar boven, vooral vrolijke muziek; mu-ziek was belangrijk voor haar.
Het bleef niet goed gaan met haar, haar onbezorgde jeugd veranderde radicaal toen ze rond haar 17e last kreeg van stemmingswisselingen. Ze kreeg buien, van extreem druk tot diep in de put, manisch depressief zou het later gaan heten. Soms ging het een poosje goed, maar ze kon ook lang in zo'n periode vast-zitten, en dat was zwaar, voor haar en voor haar omgeving.
Neeltje bleef thuis wonen, aan de Greate Súdein. Ze was mem's rechterhand, haar privéchauffeur, ze bracht mem overal. Ze gingen ook op reis, dat was iets waar Neeltje erg van genieten kon, reizen, haar horizon verbreden, nieuwe dingen beleven en zien, met mem naar Ameri-ka op familiebezoek. Maar ook met Thea en Teatse en met Kopie ging ze een aantal keren op reis. Tijdens de reisjes ging het goed met haar, heel goed.

Maar in 1995 ging het ernstig mis; ze pakte de autosleutel in een heftige waan en kreeg een ernstig auto-ongeluk. Lange tijd lag ze in het ziekenhuis, heel langzaam klauterde ze weer op, maar ze zou nooit meer lopen. Na een lange weg van revalidatie vond ze haar nieuwe thuis aan de Anna Paulownastraat. Ook met deze nieuwe situatie ging Neeltje wonderbaarlijk goed om. Ze genoot nog steeds van de uitjes, haar familie die altijd zorgzaam om haar heen bleef staan.
Psalm 139 hebben we voor haar uitgezocht, een psalm over de zo heel persoonlijke band van een mens met zijn God, van God met zijn kind. Juist in de strijd die zij voerde kon zij niet zo gemakkelijk mensen toelaten in wat er diep in haar omging. Hoe zouden wij haar kunnen begrijpen? Maar Hij kent ons door en door. En toen haar lichaam haar langzaam maar zeker ook in de steek ging laten heeft Hij haar opgevangen en thuisgebracht. Haar broers en zusters, huisgenoten, allen die haar missen wensen we Gods troost en kracht toe.
Ds D. Hasper


Heer, die mij ziet zoals ik ben,
dieper dan ik mijzelf ooit ken,
kent Gij mij Gij weet waar ik ga,
Gij volgt mij waar ik zit of sta.
Wat mij ten diepste houdt bewogen,
‘t ligt alles open voor uw ogen.
Gij zijt zo diep vertrouwd met mij:
wie weet mijn wegen zoals Gij?
Gij kent mijn leven woord voor woord,
Gij hebt mij voor ik spreek gehoord.
Ja overal, op al mijn wegen
en altijd weer komt Gij mij tegen.

 

In Memoriam Rinske Elsinga-Bouma
Op zondagmiddag 4 maart overleed onze zuster Rinske Elsinga-Bouma, echtgenote van Pier Elsinga op de gezegende leeftijd van 96 jaar.
Rinske Bouma werd op 1 juni 1922 geboren in Easterwierrum als tweede kind en oudste dochter. Ze groeide op in een warm gezin, maar er was veel verdriet thuis; 5 van de 9 kinderen die geboren wer-den stierven, het oudere broertje en vier jongere. En in 1942 overleed ook mem nog, voor de jonge Rinske, pas 20 jaar was dat een grote klap. Eén bijzondere ervaring uit die zwarte tijd hielp haar er door-heen; ze maakte net als mem de kachel aan met oud papier en er dwarrelde een snippertje tussenuit. Toen ze het opraapte bleek het een kalenderblaadje met de tekst op Openbaring 21: Hij zal alle tranen uit hun ogen vegen. Meteen waren haar tranen weg; ze wist: ik ben ge-zien, God is bij mij. En dat vertrouwen is altijd bij haar gebleven.
Zo donker als de oorlog begon, zo mooi zou hij eindigen; tijdens een bombardement op de vliegbasis Leeuwarden stond zij met veel ande-ren te kijken op een afstand. Een jongeman stond er ook, een onder-duiker bij de buren; de vonk sprong over en ze wisten: dit is goed.
Ze trouwden enkele jaren later en mochten 70 jaar getrouwd zijn.
Deze jonge man, Pier Elsinga had werk gevonden in Wolvega, bij de Rijkspolitie. Ze gingen wonen in Oldeholtpade, waar hun eerste zoon Hein geboren werd. Na de verhuizing naar Wolvega werden nog twee zonen geboren, Wiebe en Gerrit Jan. En in 1958 verhuisde het gezin naar Oppenhuizen, waar Pier dorpsagent werd. In de P. Walmastrjitte zouden ze de rest van hun leven blijven wonen, tot het een jaar gele-den niet meer ging.
Ze maakten veel mee, als gezin rond een politie-agent, voor de zonen was dat niet altijd makkelijk. Maar mem wist het altijd in goede banen te leiden, ze hadden het goed met elkaar. Ze waren beiden heel actief in het dorpsleven, in de kerk en het verenigingsleven. Rinske handwerkte graag en puzzelde veel. En de kerk was hun tweede thuis, zolang als het ging kwamen ze trouw elke zondag naar de diensten,
maar ook in het dagelijkse leven was het geloof een rode draad. Ze leefden het zo goed als dat ging, met vallen en opstaan hun kinderen voor.
Voor Rinske waren zij het allerbelangrijkste; de kinderen, en later de klein- en achterkleinkinderen. De momenten waarop ze hen zag, zeker als de hele familie even bij elkaar was, dat waren voor haar, voor hen beiden, hoogtepunten. Ze scheelden maar een paar dagen, hun verjaardagen lagen dicht bij elkaar in het voorjaar, steeds weer een goede reden voor een feestje. In 2016, toen ze 95 jaar werden zijn ze nog naar Van der Valk geweest, een prachtige dag.
De woorden uit Openbaring zijn met haar meegegaan, haar leven door. Ook toen het moeilijk werd, Pier een tijd in de Ielanen moest verblijven en ze verhuisden naar het Wumkeshús. Ze was nieuwsgierig naar hoe het zou zijn, het nieuwe Jeruzalem. En ze zou haar moeder gaan zoeken.
Ze mochten nog hun 70e trouwdag vieren, een prachtig feest, dat eigenlijk te zwaar was al; haar kracht nam af en ze liep steeds slechter. En toen de winter kwam, en de griep, met een longontsteking, was dat net teveel. Heel vreedzaam is ze ingeslapen, met haar man heel dicht bij haar. Zij heeft de rust gevonden; we bidden haar man, kinderen en de familie toe dat ook zij mogen ervaren dat God zelf ons de tranen uit de ogen zal vegen. Hij laat ons niet alleen.
Ds D. Hasper

 

UIT DE PASTORIE

Het is dominees-ûngetiid en dat merken we; het intensieve jaar dat achter ons ligt eist zijn tol; we zijn moe. Maar gelukkig is er veel goeds gaande wat ons weer nieuwe energie geeft; mijn grootmoeder die 96 mocht worden en nog steeds in goede gezondheid is. Diana, die steeds meer praat en het heerlijk vindt om buiten naar de bloeme-tjes te kijken; zo'n klein hummeltje op haar hurken bij een krokusje, dat is toch iets waar je gelukkig van wordt! Met Pasen komen alle kinderen 's middags thuis om samen te genieten van een maaltijd en een fijne middag en avond; we kijken er erg naar uit. Het wordt de eerste keer dat we onze Australische (a.s.) schoonzoon weer zien na lange tijd; hij is er inmiddels al een week, maar onze dochter houdt hem nog even voor zichzelf! En met Annelieke gaat het ook gewel-dig; ze maakt momenteel echt sprongen vooruit, haar arm en been werken weer meer mee en ze voelt zich steeds energieker. Ze straalt!
De week na Pasen ben ik nog volop bezig met pastoraat, maar vanaf de 6e april hebben we een weekje vakantie, bijkomen en bijslapen! We zijn niet weg, maar even niet bereikbaar...
Een hartelijke groet, mede namens Christ,
Ds Dingena Hasper

 

 

Dominee aan de studie

12 en 13 maart waren opnieuw inspirerende dagen. De 12e kregen we college van de Rooms Katholieke prof. Eric Borgmans, die ons meenam naar een paar belangrijke kantelmomenten in het gelovige denken binnen de Katholieke kerk. De huidige paus, waar ook veel protestanten zich bij thuis voelen staat in een lange traditie die voor de missiologie heel belangrijk is. Als kerk, als christenmensen zijn we betrokken op ieder mens ongeacht zijn achtergrond of religie, want ieder mens is een schepsel van God. Armoede bestrijden is niet alleen een christelijke taak als het gaat om christelijke armen, of mensen die bereid zijn zich te bekeren. We maken allemaal deel uit van de ene schepping en geen enkel onderdeel kan gemist of verwaarloosd wor-den zonder dat dat schadelijk is voor ieder onderdeel. Ook voor de kerk. De 13e was een praktijkdag; oefenen met missionair preken. Hoe breng je de oude woorden naar deze tijd, naar de mensen waar je mee te maken hebt? Hoe breng je het evangelie bij mensen voor wie het helemaal onbekend is? Misschien kun je beter zeggen: we kregen les in beter, meer bewust preken. Want een preek die niet missionair is, is dat wel een preek? Ik hoop dat u ook tijdens de diensten iets merkt van mijn studie... ;)
Komende studiedagen: 3 april, 23 en 24 april, 14 en 28 mei, 4, 15 en 16 juni. Die laatste tweedaagse is de afsluiting van de studie; de 16e opnieuw met de kerkenraad er bij.

 

Dankwoord van ds. Joris Groenevelt
Het blijft een wonderlijke gewaarwording dat je een kerkdienst mag vieren samen met diverse mensen die er 50 jaar geleden ook bij waren. Ook een kerkdienst waarin je, na zoveel jaren allerlei mensen mist die je tóen zo vertrouwd waren. Ruurd Wiersma was voorzitter van de kerkenraad, Jelmer de Groot scriba. Het is verleidelijk meer namen te noemen, Maar ik doe het niet. Ik ben veel dank verschuldigd aan de toenmalige kerkenraads-en gemeenteleden.
Verwonderd en dankbaar ben ik dat ik in Oppenhuizen mocht begin-nen met ‘Dienaar van het Woord’, te zijn en dat het me gegeven is om af en toe nog te mogen doorgeven dat er in Jezus Christus een nieuw begin is voor ieder mens en volk en voor de schepping in nood!
In mijn terugblik op ‘50 jaren in het ambt’
vertelde ik ook hoe je, in je eerste gemeente, als het ware in het diepe sprong.
En zo was er ook de eerste begrafenis.
Ik zie nog voor me hoe Tjibbe Postma me kwam vertellen dat Klaas Walsweer was overleden. Hij was een echte natuurliefhebber en een aaisiker.
Ik noemde in mijn verhaal per abuis de naam Willem. Enkele mensen is de fout opgevallen. Ik vroeg me af of er nog een Walsweer woont in Oppenhuizen. In het telefoonboek vond ik één naam.
Mevrouw Hindrikje Walsweer-de Boer stond me hartelijk te woord. Sipke heette haar man, zij waren lid van de Hervormde kerk. Zij moest oom zeggen tegen Klaas.
Ik heb haar mijn fout uitgelegd. Zij heeft mij even bijgepraat over de familie.
Zo werd ik op de hoogte gebracht van het verleden en het heden. Toen vertelde mevrouw Walsweer dat zij bezoek had van mevrouw Haagsma. Die kreeg ook de telefoon. Haar man leeft niet meer.
In onze tijd deden zij hun zaak van de hand.
De zaak van de fam. Haagsma was ook een ontmoetingspunt voor de dorpsgenoten!
Daarom was het jammer dat dit samenbindend echtpaar met de zaak moest stoppen. Ik heb er nog een fotoreportage van gemaakt. Harke en Frederiek spraken altijd over ‘de sparren’. En zo kwamen, dankzij mevr. Walsweer en mevr Haagsma, mijn warme herinneringen aan die tijd weer helemaal tot leven!
Ik bedank de kerkenraad dat zij mij de gelegenheid boden om bij de-ze 50 jaar stil te staan. Dat deed goed om de prachtige bos bloemen te krijgen met een hartelijke toespraak van de voorzitter!
Dingena Hasper bedank ik voor haar collegiale aanbod om een deel van de dienst te doen. Dat deed zij fijnzinnig!
Ook Pieter Hoekstra bedankt voor zijn warme en bezielende orgel-spel!
Het koffiedrinken was bijzonder gezellig. Hartelijk dank Pier en de koffieschenksters. Jammer dat je niet met iedereen wat uitvoerig kunt spreken.
Fijn dat onze dochter Frederiek, in Oppenhuizen geboren, er ook was met Sebastiaan (15 jaar) en Daniël (13 jaar). Het was voor deze jongens de eerste keer dat zij een dienst met hun opa meemaakten. Ik kreeg van de jongste een mooi compliment: “ ik vond het heel bij-zonder, goed gedaan opa”.
En dan zijn we bij de jongere generatie voor wie het, anders dan
50 jaar geleden helemaal niet vanzelf spreekt met ouders een kerk-dienst mee te maken. Ook voor veel ouders spreekt dit niet meer vanzelf!
Ik hoop dat het vele jongeren en ouderen nog gebeuren mag wat mij als kind overkwam. Verrast te worden door dat grote geheim, door dat mysterie, dat er een God is die op zoek is naar ons! Iemand die ons aanspreekt en die met ons een dialoog aangaat. Door het gebeds-gesprek met God gebeurt er iets hoopvols: “Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp” ( Marcus 9:24).
Een hartelijke groet uit Leeuwarden!
Joris en Baukje Groenevelt-de Boer

 

OPROEP:

Voor volgend jaar zoeken we een nieuw thema voor de kerstboom. Hebt u een goed idee, neem dan contact op met Afke: 0612387054.

 

 

 

Advertenties

Appartementen & Verhuur zeil- en motorboten
Appartementen & Verhuur zeil- en motorboten

Taxateur&keuring woningen & bedrijfsmatigvastgoed
Taxateur&keuring woningen & bedrijfsmatigvastgoed

Agenda
vr 27 april 2018 Koningsdag Afterparty Koningsdag
za 28 april 2018 TOP'63 1 - QVC 1
vr 4 mei 2018 Breicafé Deadebetinking / Dodenherdenking
za 5 mei 2018 Oud Papier

In prachtige tredde priis foar de jongens en famkes fan groep 8 op it skoalle fuotbaltoernoai!   

 

(besjoch de foto yn it grut op it 'prikbord')

 

 

 

 

Uitgelicht
Bakkerij Tjalsma
Bakkerij Tjalsma
Peuterspeelzaal
Peuterspeelzaal
Realisatie TTT software