De Vries reed namens Toyota Gazoo Racing en speelde een belangrijke rol in de overwinning. Met nog ongeveer drie uur te gaan nam hij in de Toyota GR010 Hypercar de leiding over van Brendon Hartley, die uitkwam voor het andere fabrieksteam van Toyota. De Fries wist vervolgens een comfortabele voorsprong op te bouwen.
Ruim anderhalf uur voor het einde droeg De Vries het stuur over aan Kobayashi. De Japanse coureur bracht de auto uiteindelijk als eerste over de finish, al ging dat niet zonder spanning. Tijdens de laatste pitstop werd slechts net voldoende brandstof getankt, waardoor Kobayashi zuinig moest rijden. Ook de achtervolgende teams kampten echter met hetzelfde probleem, waardoor de leidende positie behouden bleef.
Voor De Vries betekent de overwinning een bijzondere mijlpaal. Hij wordt pas de derde Nederlandse winnaar ooit van de 24 uur van Le Mans. Daarmee treedt hij in de voetsporen van Gijs van Lennep en Jan Lammers, die in 1988 met Jaguar de laatste Nederlandse winnaar was.
De overwinning komt na jaren van ervaring op het beroemde Circuit de la Sarthe. Voor De Vries was het zijn zevende deelname aan Le Mans. Voor de derde keer kwam hij uit in de hoogste klasse, de Hypercar-categorie. In 2024 eindigde hij al als tweede, maar dit jaar mocht hij eindelijk plaatsnemen op de hoogste trede van het podium.
